اصلا دل و دماغ نوشتن نداشتم. مخصوصا که ولنتاينه. اما يه اتفاق کوچيک باعث شد که امشب دوباره سراغ وبلاگم بيام. خواهرم که از مدرسه اومد مجله پيک نوجوانش رو بهم داد تا يه ورقي بزنم. يه جايي توي مجله، شعر خيلي قشنگي بود که حيفم اومد توي وبلاگم ننويسم... انگار واقعا زبان حال منه اونهم روز ولنتاين:

 دختري دلش شکست

 دختري دلش شکست
 رفت و هر چه پنجره
 رو به نور بود بست
********
 رفت و هر چه داشت
 يعني آن دل شکسته را
 توي کيسه زباله ريخت
  پشت در گذاشت
********
 صبح روز بعد
 رفتگر
 لاي خاکروبه ها
 يک دل شکسته ديد
 ناگهان
 توي سينه اش پرنده اي تپيد
 چيزي از کنار چشمهاي خسته اش
 قطره قطره بي صدا چکيد...