ميخوام خودمو بنويسم :
اسفند، ماه منه . توش به دنيا اومدم . هم اونو دوست دارم هم زمستونو چون با برفاي سفيد همه بديها ، زشتيها و کينه ها رو دفن ميکنه .
من پرنسس سرزمينهاي خيالي ام. من شاهزاده ي سرزمينهاي دوردستم. يه دنياي جادويي دارم که مال خود خودمه و به هيشکي اجازه ندادم و نميدم که اونو ازم بگيره.

من نمي فهمم واقعا چرا بعضيا فکر ميکنن آدم بايد دنياشو با اونها شريک بشه؟ چرا مي خوان آدم فقط به خاطر حرفشون از روياهاي قشنگش دست بکشه؟ چون اونها نمي تونن همچين رويايي رو حتي تصور کنن؟ چون مي ترسن؟

اين فقط يه درددله : بابا توروخدا اينقد خودخواهانه با آدمها برخورد نکنيد. به خدا اونها هم آدمن... مي فهمن...احساس دارن... دلشون مي شکنه...
به خدا اين خودخواهيتون دنياهاي جادويي زيادي رو خراب ميکنه.

من به خودم ،  دنياي خودم و روياهاي خودم احترام ميذارم و دوستشون دارم،اين گناهه؟  اگه اين گناهه بذارين غرق گناهم بمونم.. بس کنيد توروخدا...
نميخوام ازتون متنفر باشم يا کينه تونو به دل بگيرم چون اصلا نمي تونم ؛ ولي توروخدا دست از سر من بردارين... بذارين پرنسس دنياي خيالي و قشنگ خودم باشم چه ضرري مي کنيد مگه؟

دنياي قشنگ من چه ضرري به شما زده که با سنگدلي ميخواين خرابش کنين؟ مطمئن باشيد اگه قرار بشه از بين شماها و دنياي جادويي ام يکي رو انتخاب کنم، مسلما در انتخاب من شما هيچ جايي نخواهيد داشت.
فقط يه خواهش دارم... شايدم دارم التماس مي کنم ولي ...
خواهش مي کنم ولم کنيد. منو با دنياي جادويي و قلمرو سرزمينهاي خيالي ام تنها بذارين. البته اگه کسي باشه که ميخواد توي روياها و سرزمينهاي جادويي ام باهام شريک بشه قدمش رو چشم اما اگه نمي خواد لطفا منو تنها بذاره... زور که نيس؟ همه که نبايد مثل هم باشن...
حالا ديگه ميخوام خودم باشم . خود ِ خودم : پرنسس سرزمينهاي دوردست.