از آدمها مي ترسيدم. از کسايي که نمي شناختم خوشم نميومد. دنياي اينترنت رو يه دنياي مجازي مي دونستم. هيچ وقت درست حسابي فکر نکردم آدمي که داره با يه ID باهام چت مي کنه يا توي وبلاگم کامنت ميذاره؛ واقعيه.

تنها بودم. هيچ دوستي نداشتم که با غمش؛ دلم بگيره و با شاديش، بخندم. شايد چون خيليها رو ديدم که از نزديکترين دوستشون خيانت ديدن، خواستم که با هيچکس صميمي نشم. گفتم تنها بمونم بهتر از اينه که يه دوست صميمي اما نامرد داشته باشم که بخواد بعدا بهم خيانت کنه و نارو بزنه. هرکي به خونمون ميومد، چه دوست چه آشنا، به اتاقم ميرفتم و تا اونها نميرفتن، بيرون نميومدم.
با توجه به افکار و عقايدم نسبت به خودم؛ مطمئنا افرادي وارد زندگيم ميشدن که مثل خودم بودن: تنها، بي اعتماد به نفس، سرخورده و وامونده، بي هدف و بي انگيزه که جز سرخوردگي و شکست و بدبيني؛ ارمغاني به همراه نداشتن. اينقد از زندگي نا اميد و خسته شده بودم که راهي جز مرگ واسه خودم نمي ديدم. فکر کردم اگه بميرم، تاوان گناهاي خودمو پس ميدم بهتر از اينه که تو اين دنيا باشم و تاوان گناهان ديگران رو هم بدم. با اين تصميم، از همدانشکده ايهام خداحافظي کردم و گفتم:" از فردا دانشگاه نميام. ميخوام امشب خودمو بکشم. ديدار به قيامت." و اين عين واقعيته. با هيچ کدومشون دوست جون جوني نبودم فقط در حد سلام و گرفتن جزوه هفته پيش و ...

ولي همون شب مسير زندگيم براي هميشه عوض شد. گاهي فکر ميکنم بايد يه سري اتفاقها مي افتاد تا من به اينجا برسم تا مسيرم تغيير کنه.
و الان خدا رو شکر مي کنم که مسير سبز خوشبختي و سعادت رو پيش پاهام قرار داد. به لطف الهي امروز دوستاي خوبي دارم و خيليها رو بهتر و عميقتر شناختم؛ دوستيم با بعضيها محکمتر شد. ديگه تو دنياي اينترنت هيچکس رو يه آدم مجازي نمي دونم. تو همين دنياي مجازي من دوستان واقعي خوبي پيدا کردم که اگه خدا بخواد دوستيهامون ريشه اي تر از قبل شود. حالا ديگه لوگوها و لينکهاي توي وبلاگم، فقط يه اسم يا يه شکلک نيستن بلکه هرکدومشون نمايانگر يک انسان واقعي و يه دوست خوبه؛ دوست خوبي که ميتونم داشته باشم.

دوستان خوبم! از اينکه باهاتون آشنا شدم، خيلي خيلي خوشحالم.